اومدی

شب بخیر منچستر، من عاشق توام.


۱۶ قلب

یه زمانی تیم مورد علاقه م بود:)

صدبار شده تا حالا که فکر کنم اهمیتی نداره دیگه برام، دیگه افت کرده، دیگه نمی‌تونه بلند شه، دیگه هیشکی مثل اسکولز این پیرهن رو نمی‌پوشه،... اخبار و این‌ها چک نمی‌کنم من. تحلیل‌ها رو هم گوش نمی‌کنم. فکر می‌کنم که دیگه یادم رفته. بعد به زندگیم می‌رسم، کارها رو پیش می‌برم و فکر می‌کنم چرا حالم اون‌جوری که باید باشه خوب نیست؟ غر می‌زنم، زندگی همه رو جهنم می‌کنم، بعد یک‌شب باز می‌نشینم پای بازی و از ثانیه‌ی اول محو می‌شم و نود دقیقه روانم می‌دوه توی زمین و قلبم می‌تپه براش و آروم می‌گیرم و همه ذرات وجودم خوش‌حال می‌شن و فکر می‌کنم کجا بودی تو که نفس من بودی؟ :))

برای من این موضوع خیلی جالبه با اینکه الان خیلی شده که جام به خصوص و نتایج گذشته رو نمیگیره اما برندش دچار افت نمیشه. منچستر یه زمانی مثل یوونتوس الان بود که دو حالت داشت یا طرفدارش بودی یا بخاطر موفقیت‌های زیادش ازش متنفر. 

آخه اون‌قدری نگذشته که آمار هوادارهاش خیلی پایین بیاد. من از نسلی هستم که دوره‌ی درخشان فرگوسن رو یادمه و کم‌سالم من هنوز، سال‌ها می‌تونم هوادار باشم همچنان. هرچند ماها که نفع اقتصادی نداریم هیچ، منظور نسل ماست که آخرین نسلیه که اون دوره در کودکیش منچستری شد. و تا نسل بعدی‌هایی که از منچستر هیولای لیگ انگلیس بودن رو یادشون نمیاد، بزرگ بشن و بشن بخش بزرگی از هوادارهای فوتبال و مخاطب‌های برندها، هنوز مونده حالا. این اتفاق برای میلان افتاده مثلاً. هوادارهای غیربومیش دارند پیر می‌شن دیگه. :دی (سلام آقاگل!)

یک‌چیز دیگه هم که هست، جذابیت لیگ انگلیسه. رقابت ۶‌تای اول داغه همیشه و حتی اگه جام نگیرند، محبوب و شناس‌اند بین عموم هوادارها. الآن من نمی‌تونم ۶تا تیم اول هیچ‌کدوم از لیگ‌های دیگه رو بگم.

لبخندت چه از پشت این کلمه‌ها پیداست. قشنگه.

:)

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
طوری پراکنده‌ایم در جهان
که جز کلمات هیچ‌چیز نداریم.
آرشیو مطالب
طراح اصلی قالب: عرفان .در بهار نوری‌ست