بار دیگر یونایتدی که دوستش داریم؟


«در قعر هاویه، صدای رستگاری به گوش می‌رسد. لحظه‌ی تاریک، لحظه‌ای است که 
پیام واقعی تحول در شرف آمدن است. در تاریک‌ترین لحظه‌ها، نور فرا می‌رسد.» _قدرت اسطوره


 هفته‌ی هفدهم لیگ برتر، منچستر با 19 امتیاز اختلاف از تیم اول (لیورپول، دشمن دیرینه) ضعیف‌ترین منچستر 28 سال اخیر است. ژوزه از آغاز فصل جنگ اعصاب راه انداخته و بازیکنان تازه از راه رسیده‌ای که قواره‌ی ستاره بودن نیستند، به آن دامن می‌زنند. در آنفیلد حقیرانه می‌بازیم و این پایان کار ژوزه است. باشگاه تصمیم به اخراج او می‌گیرد و تا پایان فصل، تیم به سرمربی موقتی سپرده می‌شود. رقابت لیورپول و سیتی را برای صدرنشینی تماشا می‌کنیم و با خودمان فکر می‌کنیم شاید فصل دیگر، با زیدان، کونته یا پوچتینویی، کسی. 11 امتیاز با تیم چهارم فاصله داریم. ناباور، با خودمان فکر می‌کنیم لیگ قهرمانان از دست رفت؟ مورینیو گفته منچستر برای قرار گرفتن بین 4 تیم، به معجزه نیاز دارد. با خودمان می‌گوییم چه شد که به این روز افتادیم؟ آیا واقعا دوران منچستر به سر آمده است؟ 
 بازی کاردیف می‌رسد. سولشر روی نیمکت نشسته. از بچه‎های قدیم خودمان است. جام لیگ قهرمانان 1999، یادگار گل دقیقه‌ی 92 او در فینال مقابل بایرن است. کاردیف پنج تا می‌خورد. هواداران به هیجان می‌آیند. نشریات آمار اولین‌ها را ردیف می‌کنند. اولین‌بار از زمان الکس فرگوسن...، اولین‌بار از شروع فصل...، اولین‌بار در این هفده بازی که دوندگی بازیکنان منچستر بیشتر از حریف است! سولشر لبخند می‌زند و می‌گوید برای بازگشت به اولدترافورد هیجان‌زده است. 
با خودمان فکر می‌کنیم منچستر باید همین باشد. جسور و سینه سپر کرده، با اعتماد به نفس و قدردان فرصت‌ها. منچستر باید پادشاه زمین باشد. فکر می‌کنیم چند وقت بود که از تماشای فوتبال تیم‌مان کیف نکرده بودیم؟ حتی وقتی تیم مورینیو 3-2 سیتی گواردیولا را شکست داد. 
 تیم سولشر بازی‌ها را پشت سر هم می‌برد. کلوب‌های هواداری می‌ترکد. دانه دانه بردها را می‌شماریم و روی سکوها فریاد سر می‌دهیم برای مردی که تا به حال مرتکب شکست ما نشده:

You are my Solskjaer
 My Ole Solskjaer
 You make me happy
... When skies are grey

 قصه‌های روزهای دور، دوباره بازگفته می‌شوند. جام حذفی 99-98 و برد لیورپول، فینال لیگ قهرمانان 99 در نیوکمپ. به کتاب‌خانه‌ام سر می‌زنم. اوله را در فهرست "پیراهن‌های همیشه" پیدا می‌کنم. دکتر صدر هم از گل قهرمانی مقابل بایرن نوشته است: 

    «گلی که نه زیبا بود و نه هنرمندانه، نه تماشایی و نه ظریف، ولی میخ‌کوب‌کننده، حیرت‌انگیز. توپی نواخته شد در زمان حیاتی و موقعیتی سرنوشت‌ساز برابر تیمی بزرگ. گلی روییده در دل توفان چند دقیقه‌ای یونایتد پیش از به صدا درآمدن سوت پایان در نوکمپ... گزارشگران مسابقه نعره سردادند، منچستری‌های هیجان‌زده از گوشه‌ای به گوشه‌ی دیگر دویدند و فریاد کشیدند. مونیخی‌های خشک‌شده زیر سطل آب سرد به نقطه‌ی نامعلومی خیره ماندند. عکاس‌ها و فیلم‌بردارها برای ثبت نماها سرگیجه گرفتند. هر تصویری شد ماندگار. هر نمایی شد یادگار. آن چند ثانیه همتایی در تاریخ فوتبال نداشت. 
 پسر نروژی تیر خلاص را شلیک کرد. پسر نروژی که دقیقه‌ی 81 جای اندی کول را گرفت و عجیب‌ترین گل لیگ قهرمانان را زد. عقربه روی دقیقه‌ی نود و دو و هفده ثانیه بود که او دروازه‌ی الیور کان را باز کرد. سی ثانیه پس از گل تساوی‌بخش تدی شرینگهام. دیوید بکام توپ را روی دروازه فرستاد و او در آستانه‌ی دروازه، توپ را از کنار تیر چپ کوبید به تور، شلیک کرد به قلب مونیخی‌ها. بایرن همان لحظه فروغلتید، همان لحظه تمام شد، تسلیم... خدایان فوتبال از آن بالا پایین آمده بودند و کنارش ایستاده بودند، در نوکمپ. کنار او: اوله گونار سولشایر.»

    «ورود سولشایر به یونایتد برتافته از قصه‌ی پرآب و تاب دیگری بود. برگرفته از پاسخ "نه" آلن شیرر به الکس فرگوسن. فرگی نومید شده از به دست آوردن شیرر پانزده میلیونی، برای تقویت خط حمله‌اش به یک پسر گمنام نروژی روی آورد... سولشایر کنار رانی جانسن، یوردی کرایف، کارل پوبورسکی و ریموند فن درگوو دو طرف فرگوسن ایستاد و به عنوان یکی از تازه‌واردهای یونایتد عکس گرفت. او گمنام‌ترین آدم آن عکس بود. همه پرسیدند «اون پسر بچه‌ی دبیرستانی کیه؟»، «از کجا اومده؟» غریبه‌ترین بازیکن فصل لیگ برتر او بود. بازیکنی که نه می‌توانستند نامش را بخوانند و نه تلفظش کنند.
 سولشایر رفت و پشت سر اریک کانتونا و اندی کول روی نیمکت نشست. بی‌حرف و بی‌صدا. انتظار و انتظار، در انتظار مصدومیت گاه و بی‌گاه اندی کول. وقتی برای اولین‌بار در میانه‌ی بازی با بلکبرن راهی میدان شد، شش دقیقه بعد دروازه را گشود و نتیجه را 2-2 کرد تا نوار شکست‌ناپذیری یونایتد حفظ شود. در هر فرصت مهیاشده‌ای گوشه‌ای از هنرهایش را به رخ کشید: چابکی، فرصت‌طلبی، سرعت و تمام‌کنندگی... چهره‌ی بچگانه‌ای داشت ولی وقتی می‌دوید، خونسردی‌اش ترکیب تهدیدکننده‌ای می‌گرفت. دروازه‌ها را بی‌هول و ولا باز می‌کرد. بی‌خشونت و بی‌سرشاخ شدن، سنجیده و هدفمند. هم خشم حریفان را برمی‌انگیخت و هم تحسین‌شان را. دروازه‌شان را باز می‌کرد، بی‌آن‌که آن‌ها را بچزاند و از کوره به درشان برد. از معدود بازیکنان منچستر یونایتد بود که طرفداران حریف دوستش داشتند. شکیبایی و وفاداری‌اش غبطه برانگیز بود. اعتنایی نمی‌کرد امروز معرکه بازی کرده و فردا دوباره نیمکت‌نشین خواهد شد. نق نمی‌زد، مصاحبه نمی‌کرد و خط و نشان نمی‌کشید. نه تیم را در منگنه قرار می‌داد و نه طرفداران را در نگرانی فرومی‌برد. وقتی تاتنهام در 1998 سراغش آمد، تشکر کرد و گفت نیمکت ذخیره‌های یونایتد را به ترکیب اصلی وایت هارت لین ترجیح می‌دهد.»

    «ذخیره‌ی محبوب یونایتد سال 2007 وداع کرد. دست دو فرزندش را گرفت و رفت وسط زمین، مثل همه حین خداحافظی بغضش گرفت و کمی بیشتر. سفر شیرین رسید به ایستگاه آخر. شصت و نه هزار نفر در اولدترافورد اشک ریختند. سولشایر مثل هیچ بازیکنی نبود، هیچ‌کس. فقط او بود که با آن قواره‌ی بی‌ادا روی نیمکت ذخیره‌های یونایتد نشست، با شکیبایی، با صبر. فقط او بود که شکنجه‌ی انتظار ورود به میدان را با گشاده‌رویی تحمل کرد. فقط او بود که در عصر طلایی یونایتد با یک شماره راهی میدان شد و با همان شماره میدان را ترک کرد: شماره‌ی بیست. پرده‌ی آخر روز وداع ازآن او بود، فقط او؛ «خوش‌اقبال بوده‌ام؛ برای بهترین مربی و بهترین باشگاه و بهترین طرفداران بازی کرده‌ام.»



 بعد از رفتن ژوزه، دنی میلز نوشت:« اگر من به جای منچستر یونایتد بودم، مربی بعدی‌ام چه کسی می‌بود؟ کسی که حس خوب را به تیم منتقل کند، بازکنان جوان را به تیم بیاورد، کسی که در مسیر درستی بازی کند و بتواند هوادارن سرتاسر جهان را به تیم متصل کند...» حالا، اوله این‌جاست. تعویض طلایی، این‌بار در قامت سرمربی. تیم جان گرفته است، بازیکنان با لبخند بازی می‌کنند، آمارها خبرهای خوبی می‌دهند، مرد آرام با چشم‌های خندانش سر هر مصاحبه دانه دانه بازیکن‌هایش را تشویق و حمایت می‌کند و امید و قوت قلب می‌دهد، نه آن‌قدرها بلندپروازانه، از سر سخت‌کوشی و دل‌گرمی. هواداران همه عاشق او هستند. مردی که در روزهای تلخ خاکستری پیدایش می‌شود و با خود نشانه‌های روزهای خوش گذشته را دارد. شماره 20 افسانه‌ای می‌تواند یونایتد را به روزهای درخشانش برگرداند؟ برای دل بستن به این خیال زود است. اوله بازی‌های بزرگی در پیش دارد. فردا شب، در لیگ قهرمانان مقابل پاریس سن ژرمن قرار می‌گیرد و ماه بعد به مصاف رقبای دیرینه، سیتی و لوزرپول می‌رود. فارغ از نتیجه‌ی این بازی‌ها، (که باختن چیزی از ارزش‌هایش کم نمی‌کند اما برد مقابل هرکدام می‌تواند از او افسانه بسازد،) باید دید روند موفقیت‌های اوله پایدار خواهد بود؟ بیش از هرچیز این امید هوادارانی است که بعد از هر برد روی سکوها پای می‌کوبند و برای تیم دوست داشتنی از نو پا گرفته‌شان با افتخار می‌خوانند:
Ole'at the wheel
 Tell me how good does it feel
 We've got Sanchez,Paul Pogba and Fred
 !Marcus Rashford's a Manc born and bred
 The greatest of English football
We've won it all

 
۳ قلب
من همیشه از ابتدای چهارسالگی تا امروز هر وقت یک دختر در مورد فوتبال صحبت کرده بهش گفتم فوتبال یه بازی مردونه ست، لطف کنید بذارید این برای ما بمونه.
اما، شما بمون! :)) 

داشتم عصبی می‌شدم و از جا می‌پریدم و منفجر می‌شدم که رسیدم به خط آخر. :دی

ربطی نداره واقعا. همه‌ی آقایون هم که فوتبالی نیستند. به دید آدم‌ها بستگی داره و البته این‌که ادای فوتبالی بودن درنیارند.

چی می بینم؟
یه بلاگر یونایتدی؟
که ذوق مرگ شده از سولشار ؟
ذوق مرگ شدم.

اصلا هولم نمیدونم کجای پستو بخونم (((:

کجا بودی شما؟؟ 

من تک و تنها افتاده‌م این گوشه‌ی دنیا، با یک مشت طرفدار چلسی و رئال و طرفدارنما شوقم رو به اشتراک می‌گذارم که اون‌ها هم دریغ از یک ذره ذوق.

عزیزان من، فرزندانم، ساده ایدا! سولشر چه تواند کرد؟ این روند مثبت حاصل نبودن جو منفی مورینیوی بدبخته. موقتیه. یونایتد بعد فرگوسن دیگه یونایتد بشو نیستش که! تمامه آقا تمام.

سولشر هیچ کاری هم نکنه، حقارتی که توی بازی فینالی که ذکرش رفت نصیب بایرن کرد، برای تاریخ باشگاهتون و هوادارهاش بسه آااقای اینترنال آدر!

خیلی اهل فوتبال نیستم، یعنی گاهی می‌بینم فقط، ولی پستت رو خیلی دوست داشتم، پر از حس امید و زندگی بود :)

مرسی که خوندی تا آخرش. معمول شده این روزها که وقتی فضایی متفاوت‌تر از علاقه‌هامون سر راهمون بیاد، صفحه رو می‌بندیم و می‌گذریم. خوبه که تحمل کنیم و تجربه کنیم. ممنون فرشته.

اینترنال آدر |:
 زورم گرفته دلم میخواد بزنمت ((:

حالا میلان تیم بشو نیست نمیتونی تحمل کنی ؟ ((:

الحق میلان تیم دوست‌داشتنی‌ایه، تاریخ پرشکوه باستانیش البته. 

من بودم خیلی وقته هستم 
شما نگشتی درست ((:

ولی خب ، تمام کدورت ها پاک شد با این پست ((:

کدورت داشتی مگه؟ 

شما همونی که زردآلو و زعفرون با هم می‌کاشت؟ منچستری هم هستی؟ تبارک الله!

یکی جلو منو بگیره تا اینترال آدر رو نکشتم

ولش کنید بابا، قلم داره فقط، سلیقه نداره. 

می‌دونستم منچستری هستی و همین چند روز پیش بود که به صبا می‌گفتم لعنتی می‌نویسی ولی نمی‌دونستم اینقدر می‌تونی دلچسپ فوتبالی بنویسی. چقدر می‌فهممش.

اصلا این پست رو نوشتم که به خودم و خودت بچسبه. 

ارادتمند شما و خانم صبا هم هستیم.

نع ! 

فعلا یکی جلو دوست عزیزمون سجلو بگیره ||:

قضیه کاملا جدیه برا‌ش.

اشک تو چشام حلقه زده 

دوباره خون تو رگام دویده...
فقط یک هوادار واقعی می فهمه که چطور ممکنه نبض زندگی یه نفر می‌تونه با فراز و نشیب تیمش نوسان پیدا کنه

با اجازه تمام متن جهت ثبت در دفترچه خاطراتم کپی شد

:)

اون گوشه و کنارها بنویس که از کجا برش داشتی. 

بنده در رابطه با بایرن هر فحش و فضیحتی رو پذیرا هستم؛ ولی، روی میلان انگشت نذارید که اعصابم سخت خط خطی میشه و هیچی! میلان تیم ناموسی منه. :)) به همین خاطرم کمتر در موردش صحبت میکنم دیگه.
اما عجیبه که کل افتخارات شما مقابل بایرن، همون یه برده و خلاص. مثل پرسپولیس مقابل استقلال. کل افتخارشون اون شیش تای زمان فتحعلی خانه. بابا جان چرا با بزرگتر از خودتون شوخی میکنید آخه؟!

:| انگار ما از روی شوخی و بازی طرفدار منچستریم. :/ نخیر، ما شلوارمون دو تا نیست. خدا یکی، یار یکی، دل یکی، تیم فوتبال هم یکی. 

اصلا ما بایرن رو حریف حساب نمی‌کنیم. چهارتا تیم بزرگ دارند با هم فوتبال بازی می‌کنند، اون هم می‌ره کفش یکی رو می‌دزده و پیرهن یکی دیگه رو بلند می‌کنه و می‌گه منم بازی. برو پی کارت پسرم، با همون ریزه‌ میزه‌های بوندس لیگا سر خودت رو گرم کن، بگذار ما فوتبال‌مون رو ببینیم. 

یا علی مدد!
خورشید فوتبال لالیگا :)

لالیگا کیلو چنده؟ فقط لیگ جزیره. 

یا علی مدد

OMG!
منچستر اولین تیم باشگاهی بود که دنبال کردم و هنوز بهش عرق دارم
خوبه بین چلسی و رئال و ... یه منچستری سر بلند بکنه:))

* برادر لالیگا اسپانیاست! اینجا لیگ جزیره است

:))

تیم فقط چلسی آقا فقط چلسی:دی [سریعاً متواری می‌شود]

_دوتا گلوله حرامش می‌کند_

همیشه از این شاعرانگی‌های فوتبالی لذت بردم. مخصوصن که درباره‌ی منچستر بود...

+ حالا بگذریم که توی کودکی همیشه منچستر و لیورپول و بایرن رو قاطی می‌کردم! یحتمل به‌خاطر رنگ لباس‌شون بوده! :-/

یک مدتی دلم می‌خواست ورزشی‌نویس باشم. 


+ حالا تشخیص می‌دی که ان‌شاالله؟

بعضی وقت ها حسودیم میشه به اهالی فوتبال! دست کم برای نود دقیقه فقط به فوتبال فکر میکنن ولی من چنین مسکنی ندارم!

چه حیف!

یعنی شما واقعا طرفدار منچسترید و شوخی نمی‌کنید؟ :| 

از زمان مت بازبی تا حالای اوله و بعدها تا هروقت که باشم و باشه، هرچی که پیش بیاد و هرچیزی بشه...

عجب! من فکر کردم مسخره بازی درمیارید.  :)))

بیا برو پی کارت ببینم ها :/


(مادر من هروقت زیادی خودم رو مسخره می‌کردم می‌گفت.)

بله؛ الآن خیلی جدی بازی‌های منچستر و لیورپول توی بوندسلیگا و بازی‌های بایرن توی لالیگا رو دنبال می‌کنم! :-/

=)))))

خوندنش شدید لذت بخش بود. آفرین و ممنون بابت این پست خوب.
.
من اولین تیمی که طرفدارش شدم، منچستریونایتد بود. با این که اهل فوتبال دیدن و بازی کردن نبودم، اما همزمان با رونالدینیو و رونالدوی برزیلی، همیشه رایان گیگز و رونالدوی پرتغالی و رونی رو می شناختم و دوست شون داشتم. دلیلش هم این بود که یکی از دوستای صمیمیم توی سال اول راهنمایی، طرفدار دوآتیشۀ منچستریونایتد بود. یک شب رفتم خونه شون. دیوارها عکس بازیکن ها، کیت لوازم سرخ، پتو با لوگوی منچستر، فرش اتاق و... از اون زمان تا اواسط دبیرستان فقط منچستر رو دنبال میکردم.
تیم دوست داشتنی ایه. الان بیشتر مایلم بُردهای بارسلونا رو جشن بگیرم، ولی منچستر یونایتد یه چیز دیگه ست. اصالته؟ قدمته؟ هواداراشه؟ نمیدونم!
امیدوارم روزهای خوبی در انتظارش باشه.
.
موفق باشین

ارادتمند

.
پدرم می‌گفت نوزده سالگی که جمع کردم و از مشهد اومدم تهران، جذب سالن‌های تئاتر شدم، گالری‌ها، موزه‌ی هنرهای معاصر، اما غربت و آوارگیم رو شدت می‌داد، من رو تنهاتر می‌کرد. بعدها شهرهای زیادی زندگی کرد بابا. همه جا از سمنان و کرمان و خراسان تا آمریکای جنوبی. بابا می‌گفت همیشه دلتنگ خیابون‌های تهران بوده‌م. تهران، یک فریبندگی داره، یک لوندی داره که در هیچ‌کجای دیگه نیست. می‌فهمم وقتی می‌گی منچستر بونایتد یک چیز دیگه‌ست.
.
سلامت باشی

چقدر خوبه که یه بلاگر منچستری می‌بینم از نوع طرفدار فرگوسن و بچه‌هاش و متنفر از مورینیو :D
اصلا در پوست نمی‌گنجم.
من سال ۱۹۹۷ بخاطر اوله گونار طرفدار منچستر شدم و بعدش بخاطر فرگوسن طرفدار منچستر موندم. این سالها همش آرزو میکردم انقدر منچستر ببازه که مورینیو اخراج بشه :D
دیشب باختیم از پاریسی‌ها ولی تازه اول راهه. حالا حالاها طول میکشه که میراث مورینیو رو بتونیم جبران کنیم و به قهرمانی نزدیک بشیم دوباره.

اون فصل درخشان ۹۸-۹۹ من تازه به دنیا اومده‌م. :دی


تازه دراماتیک شده قصه. قهزمانی اون‌قدرها مهم نیست. منتظریم تیم دوباره خودش رو پیدا کنه. دوباره منچستر باشه. بعد دیگه جام‌ها با پای خودشون میان خونه‌ی رویاها.

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
طوری پراکنده‌ایم در جهان
که جز کلمات هیچ‌چیز نداریم.
آرشیو مطالب
طراح اصلی قالب: عرفان .در بهار نوری‌ست