به پناه امن پنجره برگرد


صدای باران می‌آید. فوتبال می‌دیدم. مثل یک قصه‌ی کشدار بی‌واقعه بود. صدایش را قطع کردم. خانه تاریک بود. چهار زانو نشستم و به صدای نفس‌هایم گوش دادم. گلویم خس‌خس می‌کرد. همه‌ی تخمه فلفلی‌هایی که سپهر جا گذاشته بود، شکسته بودم و حالا لب‌هایم خشک و زخمی شده بود و گلویم می‌سوخت. دفترچه‌ام را هل دادم زیر نور تلویزیون و طرح یک داستانی که هیچ‌وقت قرار نیست به سرانجام برسد، روی آن نوشتم. 

صدای باران آمد. برگشتم سمت پنجره. هنوز شب بود یا روز؟ مام‌بزرگ از آن شب که زیر پنجره خوابم برده بود و مریض شدم، تمام در و پنجره و درز و دورزها را پوشانده بود. اتاق کوچک خانه‌ی ما، انگار دور افتاده بود از این زمانه، در شهری که زمان را می‌شود نگه داشت و نوشت روی کاغذ و جلد کرد و گذاشت توی کتاب‌خانه، به هر هوسی در حال، گذشته را پیمود یا به بی‌خبری روزهای آینده پناه برد. نوشتم: بارون میاد. برم خیس شم؟ نوشت: دستت رو ببر. جواب دادم: نه، با کله. 

برمی‌گردم نگاه می‌کنم به پنجره. دلم می‌رود آن سوی پرده‌های سورمه‌ای‌ رنگ با پروانه‌های صورتی. آن سوی شیشه‌ی بخارگرفته، تا صدای قدم‌های باران روی پله‌ها، کشاندن دست خیسش روی نرده‌ها، وصل باغچه و باران، رقص شادمانه‌ی بید پیر همسایه. چشم‌هام را می‌‌بندم. می‌خوانم‌. ترسیده می‌خوانم. وقتی می‌رسد به "از قفس آزاد کن"، دیگر صدایم بیرون نمی‌آید. می‌گویم: بارون میاد. نرم بیرون؟ می‌گوید: برو. پرسیدن نداره.

بلند شدم، در تاریکی رفتم سمت در حیاط. دست کشیدم، بی‌خیال شدم. مام‌بزرگ چه زحمت و دقتی به خرج داده بود در جنگ با سرما. رفتم سمت پنجره‌ی آشپزخانه. 

نشستم روی کابینت. پنجره را باز کردم. باران وزید و هوای آن جهان دیگر پر شد در ریه‌هایم. عینکم را کناری انداختم. پریدم از پنجره بیرون. 

باران تند بود و تر بود و تنم را به لرز می‌انداخت. رفتم لبه‌ی ایوان، نگاه کردم به آسمان ابری. باران دانه‌دانه نشست روی صورتم. گفتم ای آسمان بزرگ سرخ‌رنگ، رفیق قدیمی، آشنای تمام قصه‌ها... قالی سرخ‌رنگ دستباف مام‌بزرگ آن گوشه‌ها بود. پهن کردم، نشستم زیر باران، تکیه دادم به نرده‌ها، از روزهای دور برگشتم تا آن شب، تا قصه‌های بی‌سرانجام.

دم صبح، تب کردم و می‌لرزیدم. دکمه‌ی یقه‌ام را کندم و نشستم، تکیه دادم به بخاری. پوست تنم می‌سوخت و آرام می‌شدم. از پشت سرم گرما جریان گرفت و چشم‌هایم گرم شد و شور شد و باران شد مثل بعد از ظهرهای گرم بهار، اردیبهشت، که من نرفته‌ام ولی بوی بهارنارنج می‌پیچد در صحن شاه چراغ و نم می‌نشیند به گل‌های چادرنماز. صدای باران می‌آید.

پتو پیچیدم دورم و آرام‌آرام رفتم تا آشپزخانه. پنجره را بخار گرفته بود. انگشت کشیدم از بالا تا پایین. تصویر آسمان واضح شد. نشستم روی کابینت. پنجره را باز کردم. باران وزید و سوز سرما پیچید در یقه‌ام. رو گرفتم. خواستم برگردم گوشه‌ی اتاقم، تابستان ۵۰، که ماه آخر خاله فاطی بود و مام‌بزرگ حسابی شکمش آمده بود بالا و باغشان انقدر انگور داده بود که... سر کج کردم سمت آسمان. آن دورها سپیده زده بود و صبح از راه می‌رسید. نشستم لب پنجره، پاهایم را آویزان کردم. جوراب‌هایم خیس شد.

۱۷ قلب
خیلی طول نکشید (:

برای من خیلی طول کشید. طاقت‌فرسا بود. چه‌قدر بی‌تاب بودم.

آخ اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
(:

شالی از خشکی درآد، پوک نشا دون بزنه.


حس برگشتن به خونه، نوشتن، کامنت شعر گرفتن، نوستالژی شاملو، آدم‌های قدیمی، غصه نخور دیوونه :)

چه دلچسب بود این متن

چه دلچسب بود این استقبال

بودنت هنوز مثل بارونه... 
:)

مثل قدیما پاک و روونه :)

سردم شد...

:)

یاد گیله‌مرد افتادم‌. سردم می‌شد وقتی می‌خوندمش.

خوش بازگشتید :)

توصیفا جوری لذت‌بخش بود که دوبار خوندم.

مرسی مرسی ^_^

ما که هرزگاهی سر میزدیم و به همین دلیل طول نکشید (:

آره، انگار یکی اومده به گلدون‌ها آب داده، خاک کتاب‌خونه رو گرفته. همه‌چیز شبیه وقتیه که می‌رفتم. انگار خالی نبوده.

قرار بود کلی قربون‌صدقه برم. به جاش بغض کردم و چهارزانو نشستم و هی باز می‌خونمش. 
دیگه چراغ‌های اینجا رو خاموش نکن. بی‌سرپناه شده بودم.

یک کلید یدکی باید بهت بدم.

احساس اینها رو داشتم که بعد از قرنی میان خونه فامیل، هی زنگ می زنن هی میزنن هی میزنن بعد کسی نیست درو باز کنه.
از اون یادداشت ها هستا ... آمدیم نبودید رفتیم؟ از اونا برات نوشته بودم. خوشحالم که برگشتی خورشید کبیر.

چرا تو برنمی‌گردی؟

برگشتم دیگه. 

مستمر بمون. 

بازگشت غرورآمیزتونو به صحن بلاگستان تبریک میگم :)

چه‌قدر به هیجان اومدم از این کامنت. مرسی :) 

کجا می‌ره آدم وقتی که آدم‌هایی که حرفش رو می‌فهمند همه این‌جا اند؟

هیجان انگیز و پر شور و بیشتر قابل لمس برای من.
یاد بارون بارونه زمینا تر میشه گلنسا جونوم.... افتادم.
باران همیشه تصویرهای پر خاطره ای میسازد.شیرین و بیشتر تلخ.

دونه‌های بارون ببارین آروم‌تر، باهارای نارنج داره می‌شه پر‌پر...

خواهش می‌کنم.
از دلایل جذاب بودن این مجاری دوست داشتنیه :)

‌درسته. :)

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
طوری پراکنده‌ایم در جهان
که جز کلمات هیچ‌چیز نداریم.
آرشیو مطالب
طراح اصلی قالب: عرفان .در بهار نوری‌ست