پنجره می‌چکد

چقدر من بی‌قرار توام

سال اولیه و اومده پرس‌ و جو. براش توضیح میدم که لازم نیست راپید بخره. 

دلم تنگ میشه واسه اون شبا٬ نیمه‌شبا که بدون اشل٬ ریز به ریز٬ جزء به جزء پلان خونه رو٬ تبدیل می‌کردم و لرزون و ترسون از این که یه وقت خط نخوره و زحمت دو روزه به باد بره٬ خط آخر رو می‌کشیدم.. بعدش چشمای خسته بود و پاهای سست و شستن راپید که جوهرش لکه لکه پخش می‌شد سرتاسر روشویی سفید.

همون خونه‌ی کلنگی که از سقف ترک‌خورده‌ش چیکه چیکه آب می‌چکید

می‌دونی؟  من همیشه در مقابل تغییر گارد گرفته‌م. همیشه سخت بوده برام. دلم نمی‌خواد این امکانات جدید بیان رو.  دلم می‌خواد صبح که چشمامو باز می‌کنم ولاگ تو رو رفرش کنم٬ شب که می‌خوام بخوابم هم.. ببینم تو این چندساعته که خواب من رو برده بوده چیزی نوشتی یا نه..

دلم می‌خواد تو اتوبوس و مترو٬ تو دفتر وسط کار و بارها٬ هرجا که دو دقیقه وقت اضافه میارم٬ صفحه‌ی آخرین پستت رو رفرش کنم٬ ببینم چیزی گفتی در جواب کامنت من. 

دلم نمی‌خواد یکی اون بالا کارای منو کنترل کنه. دلم نمی‌خواد اون حواسش به تو باشه و به من خبر بده. دلم اون امیدی رو می‌خواد که هربار دستم آزاد میشه٬ تو سرم می‌خونه «برو یه بار دیگه نگاه کن٬ شاید جواب داده باشه.» 

تغییر خوبه. تغییر مثبت همیشه خوبه.. من فقط دلم تنگ شده برای پرشین بلاگ٬ که وقتی نظر جدید می‌اومد٬ نوشته‌ش قرمز می‌شد.




خ. سرمان درد می‌کند و درد می‌کند و درد می‌کند.. بی‌خواب شده‌ایم. خدا رو شکر کنید اگر خواب راحتی دارید.


خ. رادیوبلاگیها.  گپ و گفتی داشتیم باهم. اگر مایل بودید بشنوید.

جان من٬ جان من٬

آفتابا٬ چه خبر؟

        این همه راه آمده‌ای٬

که به این خاک غریبی برسی؟

ارغوانم را دیدی سر راه؟

مثل من پیر شده‌ست؟ 

چه به او گفتی؟ او با تو چه گفت؟

نه ٬ چرا می‌پرسم.

ارغوان خاموش است.

دیرگاهی‌ست که او خاموش است.

آشنایان زبانش رفته‌ند.

ارغوان ویران است

هردومان ویرانیم.




سایه٬ کلن- خرداد ۹۶





پنجره می‌چکد

وزی که گذشت یک‌سالگی پنجره بود.

خواهش می‌کنم که حرفی بزنید. 

اگر پستی رو دوست داشتید٬ اگر دوست نداشتید٬

خاطره‌ای اگر دارید٬

حرفی که توی دلتون مونده٬

اگر اینجا رو دوست دارید٬ یا ندارید٬

اگر از من بدتون میاد٬  اگه ناراحتتون کردم٬

اگه دلتون می‌خواد بهم فحش بدید٬

اگه به نظرتون من یه آدم قلابی‌م٬

اگر از قالب بدتون میاد٬ اگه خوشتون میاد٬

اگه می‌خواین حلالیت بگیرین٬ یا اگه موردی هست که حلالیت بگیرم٬

اگه به‌نظرتون در این‌جا رو تخته کنم٬ اگه نکنم٬ ...



من اینجا نشستم که به حرف‌های شما گوش بدم.






خ. فکر کنم بهتر باشه که نظرات تایید نشن. اگر موردی بود خصوصی پاسخ میدم.

من من -۱

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

قصه‌های من و مام بزرگ (۳)

برای ششمین بار تو این‌ماه جای قاشق چنگالا رو عوض کرده.

خیار درازه، موزم همین طور!

ببین گوش کن این چیزی که می خواهم بگویم خیلی مهم است. آن روزهای چهارسال پیش، آن موقع ها که من پانزده ساله بودم، یک نوجوان احمق ساکت ترسو، شاید بهترین حادثه ای که خدا می توانست سر راه من بگذارد شما بودید. نمی دانم چطور شد که انقدر خوب؟ شانس نه، دلم می خواهد بگویم خواست خدا بوده که آدم هایی این طور جورِ هم را بنشاند کنار هم. 

در این چهار سال، با هم سرودیم، هم آواز شدیم، نزدیک تر شدیم، لبخند زدیم، هم دیگر را با نام کوچک صدا زدیم، شب ها را صبح کردیم با هم، عاشق یک لبخند شدیم، زمزمه کردیم "تو مثل مخمل ابری، مثل بوی علفی. مثل اون ململ مه نازکی، اون ململ مه، که رو عطر علفا مثل بلاتکلیفی، هاج و واج مونده مردد میون موندن و رفتن، میون مرگ و حیات." 

آن روزی که صدایتان کردم هم دیگر را ببینیم، آن روز اردیبهشت.. برای خاطر آن روز همیشه از خودم تشکر می کنم. 

" با سلام و عرض ادب!

:)

طبق هماهنگی های انجام شده با دوستان کاکتوسی مستقر در تهران، قرار بر آن شد که روز چهارشنبه، مورخ 30/اردیبهشت/1394 ،ساعت 3 بعد از ظهر ، در بوستان آب و آتش (پل طبیعت) گرد هم آییم. در صورت موافقت عدد 1 را با ذکر نام به شماره ی **** ارسال نمایید.

 

قبلا از همکاری شما متشکریم"


چه روزهایی که خندیدیم، چه پاییزها که سر گذاشتیم به شانه ی هم و گریه کردیم. 16 آذر را قدم زدیم، در آن کافه ی کوچک انقلاب درد دل کردیم. روزهای بارانی، کنار شمشادها از عاشقی هایمان گفتیم، به گربه های پارک لاله کشمش و سالاد ماکارونی دادیم. به تعداد همه ی آقایان تیشرت مشکی قهقهه زدیم. چهارشنبه سوری و سینما بهمن یادت هست؟ بنفشه جان تولدت یادت هست؟ 
بزرگ شدیم. دانشگاه رفتیم، فارغ التحصیل شدیم، راه زندگی مان عوض شد. عاشق شدیم، کم شدیم، زیاد شدیم.. کی باورش می شد آن روزها، که ظهر یک امروز در تابستان 96، برویم رستوران خورشید برای نهار عروسی عاذین؟ 
قهر کردیم، عصبانی شدیم از هم، هزاربار رفتیم و هزار و یک بار برگشتیم. چه ها که نگذشت این سال ها بر سر ما. اما امروز را ببین.. گوش کن این چیزی که می خواهم بگویم خیلی مهم است. همه ی زندگی من می ارزد به آن لحظه که ایستادیم در کافه فرانسه و به فال قهوه ی سبحان می خندیم، بلند بلند.. که همه ی آدم های توی کافه و همه ی رهگذران پیاده روی شلوغ انقلاب، به ما نگاه می کنند. 
شما خانواده ی من هستید. شما نصیب من، گنج من از زندگی کردن اید. آن سه تا دانه شیرینی و شمع های رویشان، این چهارنفری که چشم هایشان برق می زند از قهقهه ی لحظه های پیش از گرفتن این عکس (از بس که سبحان ما مسخره است و مسخره است و مسخره است.) ، خاطره ی آن لحظه ی خداحافظی که هیچ کدام دل نمی کندیم برویم پی زندگی مان.. همین هاست که به زندگی ارزش می دهد. 
بی نهایت ممنونم برای هر لحظه ی این چهارسال.




+ عکس هدایا پیوست شود. :دی

برای اولین شب نوزده سالگی فقط به این جمله ی آبی گوش کن

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

درازنای شب اندوهان را از من بپرس

آیا ما سزاوار بودیم

تمام خیابان را در باران برویم،

و در انتهای خیابان،

کسی در انتظار ما نباشد؟



احمدرضا احمدی





خ. کی می‌رسیم به آخرش؟

ا. تو خیلی به نتیجه اتکا می‌کنی خورشید.

ای شبان سرگردون شهریوری

داره تموم میشه.. حواست هست؟ 


خ. دور شو دوشنبه٬ نیا٬ نیا.

خ. شبان نیره امیدم‌ به صبح روی تو باشد..

و قد تفتش عین الحیوه فی الظلمات


۱ ۲
یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقهٔ چاهی
در انتهای خود به قلب زمین می‌رسد
و باز می‌شود بسوی و سعت این مهربانی مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دست‌های کوچک تنهایی را
از بخشش شبانهٔ عطر ستاره‌های کریم
سرشار می‌کند.
و می‌شود از آنجا
خورشید را به غربت گل‌های شمعدانی مهمان کرد
Designed By Erfan Powered by Bayan